Volksgezondheid, natuur en milieu

Licht aan het eind van de tunnel?

Het is nog te vroeg om te juichen, maar op alle zes de eilanden lijkt de verspreiding van het corona-virus effectief te worden ingedamd. Dat is allereerst een compliment aan de eilanden zelf: de experts die heldere adviezen geven, de bestuurders die verstandige besluiten nemen, de mensen die die besluiten uitvoeren en handhaven én het is natuurlijk zeker ook een compliment aan de bevolking, die zich in overgrote meerderheid aan die besluiten houdt.

Maar ook belangrijk om te benoemen is de goede samenwerking tussen de eilanden onderling en met Nederland. Bewindslieden uit alle vier de landen van het Koninkrijk overleggen wekelijks over de volksgezondheid en wat aan samenwerking kan en moet.

We hebben de effecten daarvan gezien: heel veel medisch materieel en personeel is ingevlogen, de ZrMs Karel Doorman bevindt zich in de Cariben en medicijnen worden koninkrijksbreed ingekocht. De wat kleinere dingen die we vaak niet zagen, mogen hier niet onvermeld blijven: bijvoorbeeld hoe Curaçao vrijwel meteen non-covid19 patiënten van de andere eilanden in het ziekenhuis heeft opgevangen.

profiel-foto-suzy-romer-profilami - Profilami
Suzy Römer
(foto: Profilami)

De Curaçaose minister van Volksgezondheid, Suzy Römer, was daar in een telefoongesprek begin vorige maand heel duidelijk over: “Dat doen we, simpelweg omdat het voor ons gevoel moet. In een Koninkrijk help je elkaar, juist op momenten dat het echt spannend is.”

Voor een kort actueel overzicht van de laatste medische stand van zaken (aantallen besmettingen, sterfgevallen en genezingen) is dit een goede site.

Het aantal ziekenhuisopnames en het aantal sterfgevallen is inmiddels dus vrij stabiel. De meeste eilanden zijn de afgelopen weken en dagen ruimhartig gaan testen op het virus om eventuele nieuwe besmettingen vroeg te kunnen signaleren en isoleren. Dat geeft hoop voor de nabije toekomst. Zolang er nog geen medicijnen en vaccins zijn, is dit het beste wat we kunnen doen.

Gedurende de maand mei zullen de beperkende maatregelen stapje voor stapje worden versoepeld. Maar helaas zullen we dan moeten constateren dat we ons in een heel ander soort crisis bevinden: een sociaaleconomische. Voor alle eilanden geldt het toerisme als fundament van de economie en juist dat toerisme zal zich tergend langzaam herstellen.

Het is ook daarom de hoop dat allereerst de eilanden doen wat nodig is en daarbij pijnlijke keuzes niet uit de weg gaan. Solidariteit begint thuis: zijn de lokale inkomensverschillen op sommige eilanden niet heel erg groot geworden? Wordt het niet tijd voor een koninkrijksbrede Balkenende-norm? Welke andere maatregelen kunnen en moeten de eilanden zelf nemen?

Daarna is het Koninkrijk aan zet. Want zodra men op de eilanden heeft laten zien daadwerkelijk te ‘willen steunen op eigen kracht’, geldt in het Koninkrijk dat er een wil moet zijn om ‘elkander wederzijds bij te staan’. Ruimhartig én kritisch, met alle verantwoording en toezicht die daarbij horen.

“Maar wat doen we dan met onze autonomie?”, hoor ik een enkeling al mompelen… Het antwoord is simpel: de papieren staatkundige autonomie van landen is overduidelijk ondergeschikt aan het concrete welzijn van mensen. Of zoals Herman Tjeenk Willink het zegt: “In autonomie kun je niet wonen!”

Het speelkwartier is voorbij. In alle delen van het Koninkrijk moeten bestuurders nu laten zien waarvoor ze staan. Is dat het welzijn van de burgers? Of zijn dat vergeelde staatkundige concepten uit de vorige eeuw, die overigens te vaak vooral goed uitpakten voor de politiek-bestuurlijke elites op de eilanden en veelal niet voor de daar wonende meest kwetsbare medeburgers.

Armoede in de Cariben…
(foto: Rennett Stowe)
Previous post

Aruba geeft voorbeeld

Next post

Gedenken met grote eerbied...

Comité Koninkrijksrelaties

Comité Koninkrijksrelaties

No Comment

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

acht + vier =

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.