Overheid en politiek

Lastige klus voor de Gouverneur van Curaçao

Het gouverneurspaleis in het Fort Amsterdam (op de foto gezien vanuit de overkant van de Annabaai, ofwel vanuit de wijk Otrobanda) is een fraaie werkplek waar de afgelopen dagen ongetwijfeld heel wat extra uren zijn overgewerkt.

De politieke crisis van nu lijkt erg op eerdere crises op Sint Maarten en op Curaçao zelf. Ook toen wilde een kabinet na het verliezen van een meerderheid in de Staten het parlement laten ontbinden en nieuwe verkiezingen laten uitschrijven en ook toen wilde de nieuwe meerderheid in de (oude) Staten daar niets van weten.

Lucille George-Wout, Gouverneur van Curaçao

Veel aandacht vandaag in de Caribische media over wat de verschillende hoofdrolspelers nu als volgende stappen zien. De groep Statenleden onder leiding van Gerrit Schotte vindt dat de zittende bewindslieden meteen moeten opstappen, dat er dan een nieuw (interim-)kabinet kan aantreden en dat verkiezingen eigenlijk niet (of veel later dan dan de nu geplande 28 april) nodig zijn. De andere groep onder leiding van Hensley Koeiman wil zo snel mogelijk verkiezingen. Lees beide artikelen uit het Antilliaans Dagblad hier en hier.

Wat opvalt is dat het vrijwel nergens over de inhoud gaat. Wat was nou precies de aanleiding van de breuk in de coalitie? Wat wil een nieuw kabinet inhoudelijk anders doen?

Men hult zich in verhullende termen: welzijn, welvaart, dingen doen voor het volk enz. Maar feitelijk gaat het bij de meeste dames en heren in de politiek om de eigen belangen en de bijbehorende ego’s.

Dat is op de eilanden trouwens niet anders dan elders op de wereld, maar het lijkt er zo vaak op dat juist op de eilanden de kritische ‘checks-and-balances’ onvoldoende ontwikkeld zijn. Mogelijk is het de combinatie van kleinschaligheid en het zijn van een jonge democratie: de allereerste verkiezingen op de eilanden vonden pas in 1948 plaats.

Als deze storm weer is gaan liggen, zouden we ons serieus moeten afvragen of het huidige staatkundige stelsel van Aruba, Curaçao en Sint Maarten (feitelijk vrijwel geheel gekopieerd van het Nederlandse nationale model) wel past bij de eilanden.

Dat nadenken zal naar ik vrees in elk geval niet gebeuren door diegenen die belang hebben bij de status quo. Verandering ontstaat nooit zonder druk van buitenaf.

Verandering ontstaat als organisaties uit de civil society en individuele burgers luid en duidelijk aangeven het zat te zijn. Zo is begin jaren negentig op Curaçao de PAR onder leiding van Miguel Pourier ook begonnen: als brede volksbeweging voor een andere integere politiek (en dus niet als reguliere politieke partij).

Het zou fijn als die civil society koninkrijksbreed tot meer samenwerking zou kunnen worden verleidt. Maar dat vraagt – ook van politiek Den Haag – echte betrokkenheid en de neiging te willen investeren in plaats van alleen maar met een opgestoken vingertje naar de eilanden te wijzen.

De Gouverneur van nu was destijds trouwens één van de meest aansprekende leiders van die beweging van Pourier. Wij wensen haar en haar adviseurs vandaag en de komende weken in elk geval veel sterkte en wijsheid!

Miguel Pourier (1938 – 2013)

 

Vorige bericht

Nog meer verkiezingen | Renée van Aller & John de Vries

Volgende bericht

Welkom thuis Holland!

Comité Koninkrijksrelaties

Comité Koninkrijksrelaties

Geen reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

vijf × twee =